HEEMSTEDE - Het regent, en alsof dat niet erg genoeg is, maakt een koude snijdende noordwestenwind zich meester van de gang naar het theater De Luifel in het rijke Heemstede.

Binnen loopt de temperatuur aardig op in afwachting van de Surinaamse cabaretier Roué Verveer. Zijn vierde soloprogramma Voorwaardelijk vrij loopt sinds september vorig jaar en op de vraag hoe het publiek tot nu toe reageert zegt hij: “Ik mag niet klagen. Tot nu toe zo goed als altijd uitverkochte zalen.”  Roué Verveer treedt niet voor het eerst op in De Luifel met zo’n 200 zitplaatsen. Ook vanavond een vrijwel uitverkochte bak en er zit een gemengd publiek zowel in leeftijd als in kleur. Het gros bestaat uit blanke bezoekers, dat varieert van rond de dertig tot een oude mevrouw van 84 jaar oud. Zij blijkt na afloop met een groepje van zeven oudere vrouwen naar de voorstelling te zijn gekomen. “Ik ben uitgenodigd door een van de vrouwen uit het gezelschap.”

Corrigerende tik
Dat de vrouwen genoten hebben van de voorstelling blijkt uit het feit dat zij nog gezellig bleven nakeuvelen met wijn en bittere garnituren. De meest bijgebleven grappen werden met zoveel humor en dito uitbundige lach aan elkaar verteld. Op de vraag wat zij vonden van de corrigerende tik waar de cabaretier Roué Verveer het in zijn voorstelling over had bleek de 84 jaar oude grijze wijze oma haar eigen verhaal te hebben. Toen zij nog jonge kinderen had, heeft zij wel eens harde tikken uitgedeeld met een mattenklopper. “De overtreder van mijn regels moest die mattenklopper zelf halen; bij terugkomst was de woede enigszins geslonken maar dat mocht niet baten. De correctie werd toch gepleegd.” Een andere dame in het gezelschap, die voor het eerst live kon genieten van Roué, wist zeker dat haar kinderen deze nieuwe voorstelling ook moesten zien. “Ik zal ze warm maken voor een heerlijk avondje humor zonder gêne.” 

In de nieuwe voorstelling geniet Roué Verveer als vanouds van zijn seksuele belevenissen. Zijn tweede zoon is volgens berekening verwekt in de week na het overlijden en voor de begrafenis van zijn vader in 2006. “Ik had troost nodig en die kreeg ik van mijn vrouw!” Maar de seksuele vonken spatten af bij zijn visie op de verdwijning van de Amerikaanse Natalee Holloway op Aruba. “De hoofdverdachte Joran van der Sloot is een slechte ‘vingeraar’ want hoe is het mogelijk dat je al bij het voorspel het slachtoffer in een coma vingert”, vraagt hij zich ogenschijnlijk bezorgd af. En dan de hele toestand rond de opgenomen gesprekken in de auto. Volgens hem hebben de beide mannen, Joran en Patrick, elkaar zo vaak, zo liefkozend aangesproken dat het enige wat nog restte was “hun tongen in mekaars bek te laten verdwijnen”. “Getver”, kwam het bijna kotsend uit zijn mond. 

En het was niet alleen lachen om andermans leed maar ook om de ellende die hij zegt meegemaakt te hebben nadat hij uitgenodigd was om op te treden voor de Nederlandse troepen in Kabul, Afghanistan en de multi-national Shell in Nigeria. In Nigeria bijvoorbeeld zag hij arme Nigerianen, zittend voor hun geïmproviseerd huisje op een enorme vuilnisbelt, lachen om hun eigen ellende. “Ellende is dan heel relatief, zou je denken.” En hij is gestopt om geld te geven voor hongerig Afrika want hij denkt dat het geld toch niet terecht komt waar het hoort. Sinds jaren ziet hij regelmatig in commercials hongerige kinderen met dikke buiken en vliegen om de ogen. “Na dertig jaar wil ik ook een dikke Afrikaan zien met een vliegenklapper. Dan weet ik in ieder geval dat mijn geld goed besteed is.”

Glasscherven
Zoals de eerdere afleveringen heeft Verveer ook dit keer gekozen voor een minimaal decor bestaande uit een kruk temidden van het podium. Daaromheen zijn een zestal metalen blokjes waarop elk drie kettingen vanaf het plafond bijeen komen. De ongeveer twee uur durende voorstelling heeft een trage opbouw waarin langzaam naar een climax toewerkt wordt. In de aanloop krijg je het gevoel naar een belerende voorstelling te kijken in plaats van een avondje ontspannen genieten na een drukke werkweek. Dat is allemaal schijn, want de humor wordt op sommige momenten met glasscherven gewreven in de gezichten van de bezoeker. Soms doet het pijn van binnen maar de lach is er niet minder om. Je ziet ook dat de ervaring van de afgelopen jaren hem scherper, alerter en assertiever hebben gemaakt. Zijn timing wordt met elke voorstelling perfecter. Onvervalst humoristisch en vooral niet beledigend inspelen op spontane reacties uit het publiek zijn een kwaliteit die een applaus verdienen. En dat applaus kreeg hij staand van een tevreden publiek waar hij na afloop van de voorstelling een drankje mee ging drinken. “Wel op eigen kosten”, vulde hij gelijk aan.-.